پرستوي مهاجر

زیبایی‌های  زندگی همیشه وقتی چیزی یا موقعیتی را نداریم، می‌گوییم:” اگر من هم داشتم این کار را می‌کردم یا…” من می‌مانم و دو بچه قد و نیم قد و فضای مشترک برای پذیرایی، بازی، مطالعه ، استراحت بچه‌ها و خودمان که هر لحظه یه نقطه‌ای از خانه… بیشتر »

  خدای همه از مطب دکتر بیرون آمدیم؛ همراهانم هراسان بودند و پنهانی گریه می‌کردند. خودم بی‌خیال بودم، اما از دیدن گریه‌ی آن‌ها دلم گرفت؛ روی پله‌ها نشستم و من هم همراهشان گریه کردم. یکی از آن‌ها گفت: “بیا تا برویم حرم حضرت عبدالعظیم (ع) و آنجا برای… بیشتر »

نیروی کمکی این روزها با توجه به شرایطم و بازی بچه‌ها، خانه خیلی نا‌مرتب می‌شود. ظرف‌های نشسته روی هم جمع می‌شود و من فقط فرصت می‌کنم به حرف‌های بچه‌ها گوش بدهم؛ به دخترم آب بدهم، مواظب پسرم باشم که از روی صندلی نیافتد و… تا این‌که همسرم از سر کار… بیشتر »

  شکر نعمت پاییز، دفتر نقاشی دیگری از هنر خداست. خدا را شکر که چشمانم پاییز امسال را دید و پاهایم توانست برگ پاییزی خشک‌شده‌ای را زیر پا له کند؛ همان‌گونه که تکبر و غرور را له می‌کنم. شاید روزها و شب‌ها سپری شوند و شاکر برخی از نعمت‌هایمان نباشیم، چرا… بیشتر »